'''عناوین قرآن دو قسم است:'''
1. اسامی;
2. اوصاف.
اسامی: به طور مسلم، چهار عنوان به صورت اسم در قرآن به کار رفته که به ترتیب اهمیت و کثرت عبارتند از: 1. قرآن; 2. کتاب; 3. ذکر; 4. فرقان. سه عنوان اخیر، بین قرآن و کتب آسمانی قبل مشترک است; ولی عنوان اول (قرآن) اسم خاص برای این کتاب است. بعضی، عنوان "تنزیل" را بر اسامی فوق افزوده اند.
اوصاف: اوصافی که بعد از سه عنوان قرآن، کتاب و ذکر آمده عبارتند از: 1. مجید; 2. کریم; 3. حکیم; 4. عظیم; 5.عزیز; 6. مبارک; 7. مبین; 8. متشابه; 9. مثانی; 10. عربی; 11. غیر ذی عوج; 12. ذیالذکر; 13. بشیر; 14. نذیر; 15.قیم.
اوصاف دیگری را نیز نام بردهاند که مهمترین آنها همین 15 قسم است.
نام دیگر قرآن که مشهور است و در قرآن نیست، عنوان مصحف است.(درسنامه علوم قرآنی 34-37.)
امّا در مورد این که، این نامها، از سوی چه کسی گذاشته شده، پاسخ این است که: آن عناوینی که به صورت "اسم" به کار رفته، اینها را خودِ خداوند، بر این اسامی نامیده; مانند:

1."قرآن": "بَلْ هُوَ قُرْءَانٌ مَّجِیدٌ"، "إِنَّهُ لَقُرْءَانٌ کَرِیمٌ"،

2. "فرقان": "تَبَارَکَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَیَ عَبْدِه..."،

3. "کتاب": "کِتَـَبٌ مُّبِین"، "کِتَـَبٍ مَّکْنُون"،

4. "ذکر": "إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحَـَفِظُونَ"،

در مورد اوصاف نیز، برخ توقیفی بوده، یعنی خودِ شارع مقدس آنها را به این اوصاف یاد نموده است که برخی از آن در قرآن آمده و برخی نیز به تناسب، بر آنها گذارده شده است.(ر.ک: تاریخ قرآن، محمود رامیار، ص 13، نشر سپهر.)